Afgelopen zomer zat ik met mijn verjaardag gedwongen thuis vanwege een fikse hersenschudding. Een oude vriend kwam langs, en ik kreeg van hem een prachtige tekening cadeau. Tot mijn verbazing had hij deze gemaakt op Wester-Amstel, waar ik sinds vorig jaar als vrijwilliger in de tuin werk. Ik herkende de plek meteen: op het randje van het landgoed, bij het bankje waar je uitkijkt over de polder. Enorm verrast en vereerd door het mooie cadeau vond ik het ook heel bijzonder dat we, zonder dat ik het wist, allebei de rust en stilte van Wester-Amstel opzoeken om ons even te onttrekken aan de dagelijkse drukte en het stadsgedruis.
Mari Stoel (1978) kwam ik tegen in Haarlem toen ik een jaar of 17 was. Met een groep leeftijdsgenoten die allemaal creatief bezig waren richtten we een jongerenkunstcollectief op, genaamd ‘Buffer’. We organiseerden happenings en exposities, die we aankondigden op posters die we door de hele stad plakten. Met enige bravoure wilden we het wat tamme kunstklimaat in Haarlem opschudden, én een signaal afgeven naar de gemeente dat we behoefte hadden aan atelier- en presentatieruimtes.
Mari ging aan de Minerva Academie in Groningen studeren, gevolgd door een master aan de St. Joost School of Art & Design in Den Bosch. In 2013 was hij genomineerd voor de Koninklijke Prijs voor de Vrije Schilderkunst en in 2017 won hij de Gerrit van Houten Prijs. Naast de schilderkunst maakt hij gebruik van verschillende media, waaronder fotografie, installatie en textiel. Zijn werk wordt gekenmerkt door een spontane, speelse en tegelijk bedachtzame benadering, en heeft vaak een absurdistische ondertoon.
Mari: ‘Ik fiets veel en graag, als ik daar de tijd voor heb, en doe dan vaak een rondje Amstel, richting Ouderkerk en de Ronde Hoep.’ Omdat hij niet zomaar kan fietsen om het fietsen neemt hij altijd zijn tekengerei mee: oliepastel en tekenblok. ‘Als een excuus misschien, zodat ik niet met lege handen thuiskom. Zo is er een goede werk-gerelateerde reden om er op uit te trekken. Wester-Amstel was voor mij een ontdekking en een rustpunt om het gejaag van de stad te ontvluchten, te mogen mijmeren en mijn hoofd leeg te maken. Ik neem mij dan voor om wat te lezen, maar dat doe ik vaak niet eens. Voor me uitstaren is meer dan genoeg. Ik maak dan vaak een of twee tekeningen van het uitzicht dat het bankje mij biedt. Dit alles gebeurt ongedwongen, omdat ik niet aan het werk ben maar even vrij heb.’
U kunt meer van Mari’s kunst bekijken op zijn Instagram (@maristoel.landschap) of op zijn website (www.maristoel.nl).
Door: Fleur Poots