Foto (Barbra Verbij): Vooraanzicht van Oostergeest. ’Er is altijd wat te repareren: een dakkapel, een deurkozijn, een monumentale daklijst…’
Parel achter de duinen
Buitenplaats ‘OOSTERGEEST’ schoolvoorbeeld voor toekomstige generaties
IN DE OP NIETS berustende veronderstelling dat buitenplaatsen vooral voorkomen in de bossen rond de Hoge Veluwe was ik verbaasd te horen dat er vlak achter de duinen een wal van buitens ligt, waarvan Oostergeest, de Parel van Warmond, een springlevend voorbeeld is. En dat leven huist vooral in de kersverse weduwe Lucelle Leemans – Van Nispen tot Pannerden, die ons met zwier rondleidt langs haar huizen, tuinen en priëlen; ze heeft zelfs een voetbalveld(je).
Nadat we van cake en koffie waren voorzien, vertelde Lucelle, met haar powerpoint-introductie in het tot ontvangstruimte omgebouwde koetshuis, over de eerste jaren van verslagenheid na de dood van haar man Joan Leemans. Ze hadden alles samen goed doorgenomen en voorbereid, maar toch: wat te doen met al die ruimte? Gelukkig wilde een neef het grote huis wel huren en zelf nam ze haar intrek in een aangebouwde woning.
Waar ze de rondleidingen gewend was samen met Joan te doen, werd ze nu ondersteund door onze eigen gidsen Clasien en Harold, die de kwetterende schare waar nodig bij de les hielden.
Strakke Engelse lanen wisselen elkaar af met frivole dreven. Aan de monumentale bomen kan je zien hoe oud Oostergeest is. Een gigantische beuk beheerst ondanks haar geteisterde stam de bosrand.
Toch heeft Oostergeest maar één tuinman, die tweemaal in de week langskomt; en dat met een oranjerie die van deur tot deur vol staat! Krijgt Lucelle hulp van tuinkabouters?
En dan sta je ineens tegenover een gezonde groep grazende Lakenvelders! De dierenwereld is hier op deze buitenplaats trouwens nooit ver weg. Want elk jaar is het enorme ooievaarsnest bezet, en boven de schouw van het koetshuis pronkt een stevige das, geflankeerd door een jaloerse vos, beiden al enige tijd overleden, maar toch…
Alleen jammer van die Bedelzwaan! (Voor wie er niet bij was: halverwege de wandeling dook er ineens een verblindend witte zwaan op die enige tijd bleef aankleven… ik had niet zo veel op met hem; en ja, het was ongetwijfeld een mannetje!).
Een van de sprankelende hoogtepunten van de tour toonde het gevoel voor pragmatisme en humor van het echtpaar Leemans. Nadat vorige bewoners contact met het dorp Warmond enigszins beperkten, onderhoudt de huidige (zesde) generatie Leemans een warme, maar vooral educatieve band met de lokale schooljeugd.
Die vonden de restanten van een Duitse bunker buitengewoon interessant. Een ideale plek voor verstoppertje spelen of serieuser kattekwaad. De stevige barricades, geplaatst door het echtpaar Leemans, vormden geen belet. Een op de toegangsdeur geschroefd bordje ‘VLEERMUISBUNKER, ZIEKTEGEVAAR!’ bleek een potente remedie tegen potentieel kattekwaad.
Bij de nazit die tevens als verlate nieuwjaarsborrel fungeert, laat ik me toelachen door een levensgrote foto van Sophia Loren. Ik heb niet de moed op kunnen brengen navraag te doen over haar functie ter plekke, maar ik vermoed dat Joan, met zijn voorliefde voor Italiaanse automobielen, daar meer van weet.
Tekst en Foto’s door: Ruud Vrielink, tenzij anders vermeld